«اومارل» یه اصطلاح ایتالیایی بامزهست که به پیرمردهایی اطلاق میشه که کنار پروژههای ساختمانی میایستن، با دستهای گرهکرده پشت کمر، با دقت پروژه رو تماشا میکنن و گهگاهی نظر میدن که “باید فلانجا رو با شیب بیشتری میزدی!”. اینا نه مهندس هستن، نه کارگر، نه مدیر پروژه ولی همیشه حاضر و ناظر! فقط نظاره، نظر، و نارضایتی.
چقدر آشناس، نه؟
مدیرانی که دقیقاً مثل یک “اومارل سازمانی” عمل میکنن:
•خودشون وارد کار نمیشن
•مشارکت فعال ندارن
•اطلاعات عمیقی از فرآیند ندارن
اما با هر قدم تیم، نظر و قضاوتی دارن: “به نظرم این تسک باید جور دیگه انجام میشد!” یا “من بودم اینطوری نمیکردم.”
این سبک مدیریت، در تضاد با رویکردهای مدرن مثل رهبری خدمتگزار (Servant Leadership) یا رهبری تحولآفرین (Transformational Leadership) قرار داره؛ جایی که مدیر نقش تسهیلگر، الهامبخش و حامی تیم رو داره نه ناظر خشک و گاهی مانع.
شاید بد نباشه گاهی از خودمون بپرسیم: